19/06/2004

Lieve Ma,

Iedereen houdt van Oprah: het publiek, de gasten en het licht. Staat Jack Spijkerman in haar studio, dan is zelfs hij verzekerd van een glad huidje. En dan de gesprekken. Het lijkt of Oprah maanden van te voren met haar gast een script doorneemt, dat je in één minuut vertedert, aangrijpt en laat lachen.
Afgelopen maandag was Cameron Diaz te gast om de film Shrek 2 te promoten. Ik bleef kijken, want zoals je weet ma, heb ik de stem gedaan van de ezel in de Nederlandse versie. De film kwam maar heel even aan bod, verder ging het over haar gage van 10 miljoen dollar, vriendje Justin Timberlake en hoe zij met haar kontje heen en weer kan schudden. Neem een topactrice uit Nederland, stel haar dezelfde vraag als Oprah Winfrey stelde en je krijgt alleen maar fronsrimpels. Ze wil nooit meer in je programma. Oprah Winfrey en Cameron Diaz weten wel beter: gescript of niet, een Amerikaanse gast geeft antwoord. Die weet een gesprek naar z'n hand te zetten. Er wordt 'halleluja' geëntertaind.
Iedere keer vraag ik me af of wij in Nederland ergens een Oprah Winfrey hebben rondlopen. Ze komt op en je ziet het publiek denken: daar is ze, mijn vriendin. Er is geen columnnist die nog over haar schrijft, maar deze column is voor haar: Viola Holt.
In haar glorietijd met de Vijf Uur Show had Viola het vuur van Oprah in zich. Ergens ging het mis. Cornald Maas verweet mij ooit eens geen zelfreflectie te hebben. Dat verwijt ik ook Viola. De naam Holt, daar hadden Bart de Graaff en ik al meer dan honderd grappen over gemaakt.
Viola haatte dat: 'Alleen André van Duin mag grapjes over me maken'. Hypocriet dus. En dan die vete met Catherine Keyl. Het is jammer dat René Froger toen geen promotie voor zijn concert nodig had. Een duet à la Gerard en Gordon had misschien de lucht geklaard.
Beste Viola, ik heb je een keer huilend aan de lijn gehad toen een roddelblad een opmerking van mij over jou nogal had opgeblazen. Tja. Maar ik heb ook een keer liefdevol met je mogen praten over het vak. Het zijn altijd zeven goede jaren en dan zeven mindere, zei je me nog. Ik gun jouw de zeven goede. Zonde als een vakvrouw zeven jaar gemist moet worden.

Kus,
Carlo