12/02/2005

Lieve Ma,

We hebben allemaal zo onze angsten. Soms zit ik in de auto zonder zicht op mijn voeten te hebben en plotseling bedenk ik mij dat een grote krab ineens naar mijn voeten grijpt.
Jij ma, hebt datzelfde gevoel geloof ik als je op de toiletpot zit. Er zou zo maar eens een rat uit de wc-pot kunnen kruipen.
Angsten in alle soorten en maten. Ik stond in de coulissen bij De Munk Live in Carré. Zoals je weet zou ik een duet met hem zingen. Halverwege een liedje stopte Danny plotseling! De griep liet zich niet langer meer uitstellen. Medicijnen verloren de strijd, het was niet meer te onderdrukken.
"Lieve mensen", zei Danny, "ik sta hier met het zweet in mijn handen, niet omdat ik nerveus ben, maar ik ben ziek."
Een overvol Carré hield even zijn adem in. Over angsten gesproken. Dit moet voor iedere artiest een nachtmerrie zijn.
Je wilt wel, sterker nog, iedereen is er, maar je kan niet meer. Je lichaam zegt nee en wint het van de geest.
Carré was niet boos. "Ga je bed in", riep een Amsterdamse mevrouw.
Danny huilde, liep gebroken het podium af, maar straalde toch iets van trots uit. Hij had immers toch alles gegeven en gelukkig door de medicijnen, de angst maar half bewust meegemaakt.
De klap moet later die dag gekomen zijn.
In mei pakt Danny zijn revanche. Reken maar dat het dak er dan af gaat! Ik moest erg denken aan Beauty and the Beast. 2 oktober 2005 sta ik in datzelfde theater Carré. Net als Danny de droom al honderd keer gedroomd.
De kaarten zijn verkocht, het decor staat, het podium is voor jou en voor je angst. Laat dat dan niet de griep zijn alsjeblieft. Een paar weken geleden stond ik met jou en twintig bejaarden in de rij voor de griepprik.
De angst was nu weer de prik.
Een dame voor mij vertelde dat haar buurvrouw diezelfde angst had. Helaas, de griep werd haar fataal. Tja ma, niet iedereen is een herkansing gegund.

Kus Carlo
(Net gemeten, gelukkig 37,5)