Door Carlo Boszhard

'Zullen we ruilen?', vroeg de man in het rood aan de andere man in hetzelfde rood.
'Voor hoe lang?', vroeg de man met de witte baard aan de andere man met net zo'n witte baard.
'Voor één seizoen, gewoon om te kijken hoe het is.'
'Oké', zei de dikke man tegen de grote slanke man, 'alleen moet jij wel wat dikker worden!'
Sinterklaas begon vreselijk te lachen: 'Jij hebt een veel groter probleem Kerstman, bij jou moeten er echt kilo's af!'

En zo gebeurde het.

Sinterklaas werd voor één seizoen de Kerstman en de Kerstman werd Sinterklaas. De heren waren het een beetje beu. De echte Sinterklaas had al in 1995 aangegeven dat hij Aart Staartjes vervelend begon te vinden en hij wilde nu wel eens wat anders dan honderden kindjes op de kade met Zie ginds komt de stoomboot.
De Kerstman had schoon genoeg van ho, ho, ho en kreeg in 1934 al last van een tennisarm (door die verdomde rotbel). Zijn dokter adviseerde hem destijds de bel in de andere hand te houden, maar ook die was nu ook al aardig van slag.

Geen mens mocht van dit avontuur weten. De zwarte Pieten niet, de rendieren niet en dan vooral die vervelende Rudolf niet. Want oh, wat kletste dat rotbeest toch veel roddels door!

Zo gezegd, zo gedaan. De Kerstman viel kilo's af. Het was wel een beetje moeilijk om dat onopgemerkt te laten gebeuren. Maar met wat kussens onder z'n pak, lukte het toch aardig.
Sinterklaas had het wat moeilijker. De Hoofdpiet had namelijk net als ieder jaar opdracht aan de Kokpiet gegeven minder vet te koken. Want het is toch een heel gedoe, door zo'n schoorsteen met een dikke reet. Dus moest Sinterklaas onopgemerkt midden in de nacht kilo's marsepein in z'n giecheltje proppen.

Begin november, zo vlak voor Sinterklaas, vond de grote wisseltruc plaats.
'Succes ouwe knar! Je kan het!', zei de Kerstman tegen Sinterklaas, 'en vergeet niet ho, ho, ho te zeggen.'
'Wanneer doe ik dat dan precies?', vroeg de Sint.
'Nou. eh. ik roep het eigenlijk als ik niets weet te zeggen, dan werkt dat altijd.'
'Ho, ho, ho', zei Sinterklaas.
'Ja, prima, zeer goed!' antwoordde de Kerstman met geaffecteerde stem.
'Waarom praat je zo bekakt, zo praat ik toch niet?', vroeg Sinterklaas wat onzeker.

Op dat moment werd er aan de deur geklopt.
'Hoor, wie klopt daar kinderen?', zei de Kerstman.
'Nee', fluisterde de Sint, 'dat is Zwarte Piet. Ik ben hier weg.'
Hij sprong uit het raam, boven op de slee die de Kerstman buiten had gestald.
'Ho, allé, hop!', riep Sinterklaas, maar de rendieren deden niets. Ze keken alleen wat geïrriteerd achterom.
Dat was niet zo verwonderlijk, want de Sint had zijn mijter nog op.
'Geef hier dat ding!', riep de Kerstman van boven uit de vensterbank.
Maar op dat moment trokken de rendieren de slee vooruit, waardoor de Sint zijn mijter niet kon geven.

Zo kwam het dat tijdens de intocht van Sinterklaas zogenaamd werd gedaan of de mijter was gestolen. De échte reden weet je dus nu.

De Kerstman vervulde zijn rol als Sinterklaas voorbeeldig. Oké, oké, hij maakte hier en daar wat foutjes, zo noemde hij Zwarte Piet af en toe Rudolf. En sommige mensen dachten dat de Sint bij tijd en wijle dronken was. Maar dat wordt wel eens meer over Sinterklaas gezegd. De meeste hulpklazen verpesten de reputatie van de echte Sint. En de Kerstman was in zijn rol als Sint ook gewoon was joliger.

Half december was het de beurt aan Sinterklaas om de plaats van de Kerstman in te nemen. Hij leerde direct zijn echte vrienden kennen. Volwassenen en kinderen die hem, toen hij nog Sinterklaas was, vertelden dat Sinterklaas veel leuker is dan Kerstman, beweerden nu het omgekeerde!

Kwam er dan niemand achter de metamorfose?

Op kerstavond kreeg de 'Kerstman', ik bedoel Sinterklaas-als-Kerstman, telefoon.
'Hallo met Sin. eh. met de Kerstman.'
'Met je vrouw.', klonk het aan de andere kant van de lijn. 'Nog een paar dagen en dan kom je weer lekker bij me. Heerlijk, lekker tegen me aanliggen met je lieve, dikke, bolle buikje!'
Sinterklaas had nooit een vrouw gehad, dus hij wist niet goed wat hij terug moest zeggen.
'Weet je wat?', zei de Kerstvrouw, 'Ik kom vandaag nog naar je toe! Dan zijn we lekker bij elkaar met de Kerst.' .tuut. tuut. tuuuut.

Opgehangen. Wat een ramp!

Wat moest Sinterklaas nu doen? Hij rende naar buiten, toen weer naar binnen, toen weer naar buiten om vervolgens weer binnen helemaal in paniek te raken.
Plotseling ging de telefoon weer: 'Hallo, hallo, met Selina van de firma Speelgoed & Co, we wachten met smart op uw stukje.'
'Sorry, wat bedoelt u?' vroeg de perplexe Sinterklaas. 'Nou beste Kerstman, u zou in de nieuwe uitgave van ons personeelsblad toch een verhaal schrijven over de diepere betekenis van Kerst? Iets leuks, iets romantisch, minimaal 2500 woorden, maximaal 6000.'
'Ik maak wel wat, ik zet het op de fax', snauwde Sinterklaas, 'goedemiddag!'

De Kerstman had zijn taken tot in detail uitgelegd aan Sinterklaas. Bijvoorbeeld hoe de pakjes verdeeld moesten worden over de kerstdagen; maar hij had niks gezegd over zijn vrouw. En wat moest hij nou schrijven over Kerst?
Wat is Kerst? Net zoiets als Sinterklaas? Nee, er was toch iets met vrede en met God? Ja. de geboorte van Jezus!
Oké, oké, Sinterklaas was een gelovige - de bisschop van Mira - maar hij had zich nooit echt verdiept in de bedoeling van het kerstfeest. De Kerstman was meer een concurrent. Net zoiets als Sinterklaas, maar dan met een andere muts op.

Plotseling sloeg de deur open, want bij de Kerstman wordt nimmer aan de deur geklopt. Daar stond de Kerstvrouw.
Ze sprong boven op Sinterklaas en gilde het uit van de pret.
'Ik moet u wat vertellen. Ik ben en. ik ben. eh. ik.'
'Ben je vreemdgegaan?', vroeg de robuuste Kerstvrouw.
'Nee, ik ben Sinterklaas!', riep Sinterklaas.
'Ja', grinnikte de Kerstvrouw, 'en ik ben de paashaas. En weet je wat hazen altijd doen. Kom, dan gaan we fijn een lekker, spannend, heerlijk, niet te versmaden stukje. schrijven voor Speelgoed & Co.'
Op dat moment trok de echte Kerstman met een ruk een pruik van zijn hoofd. Hij was verkleed als de Kerstvrouw! Gek van het lachen rolden een opgeluchte Sinterklaas en een vrolijke Kerstman over de grond. Samen begonnen zij aan het verhaaltje over de Kerst.

'Kijk', zei de Kerstman, 'jij bent een kindervriend. Sinterklaas is het Oud-Hollandse feest voor studenten, families, kids, kortom een feest met een hoog Ot en Sien gehalte. Mijn feest is het universele feest van vrede, liefde en hoop. Een paar dagen in het jaar waarop iedereen gewoon lief voor elkaar is.'
'Is dat niet wat klef, als we dat zo voor Speelgoed & Co opschrijven?', vroeg Sinterklaas.
'Misschien', zei de Kerstman, 'maar las we er een beetje een verhaaltje omheen verzinnen, weet iedereen weer waarom Kerst zo bijzonder is.'
'Heeft dit iets met onze gedaantewisseling te maken?', vroeg een totaal verbouwereerde Sinterklaas.
'Om heel eerlijk te zijn wel, ja. Ik ben al die jaren stikjaloers op jou geweest. Jij bent een heilige, ver weggestopt in Spanje. Ik ben een mens van vlees en bloed, met commerciële afspraken en een vrouw die thuis op me wacht. Dit jaar kan ik voor het eerst eens een kalkoen met haar eten, warme chocolademelk onder de boom drinken en zeggen dat ik het volgende jaar nog meer van haar zal houden dan het jaar ervoor. Net als alle andere mensen zouden moeten doen!'
Zo kwam het dat de ochtendkranten na die Kerstmis bol stonden van het nieuws dat de arreslee in de omgeving van Groningen uit de bocht was gevlogen en ingewikkelde deskundigen zich afvroegen of de Kerstman soms aan anorexia nervosa leed.
De Kerstman? Hij lachte zich suf en kroop wat dichter tegen zijn Kerstvrouw aan.
En Sinterklaas? Die was dolblij dat hij van die lastige Rudolf af was en galoppeerde tot ver in het nieuwe jaar op zijn trouwe schimmel door het Spaanse landschap.